Korku hayranları 2010'larda kendilerine verilen hikayelere dönüp baktıklarında, konu izleyicileri en çok neyin korkuttuğuna geldiğinde bir dizi hakim tema ortaya çıkıyor. On yıl boyunca, izleyiciler bulunan görüntülere ve 'işkence pornosu' trendlerine veda etti. paranormal Aktivite ve Testere seriler durgunlaştı, bunun yerine hem önceki yıllarda azalan tarzların benimsendiğini hem de hırslı film yapımcılarının terör hikayelerine alışılmadık yaklaşımlar benimsediğini gördüler. Korku hikayeleri için artan sayıda platform, TV dünyasının ve yayın hizmetlerinin dikkat çekmek için rekabet ettiğini gördü, ancak etkileyici sayıda korku filmi, büyük ekranda tür üzerinde silinmez bir iz bıraktı.
İlgi alanlarınız nerede olursa olsun, canavarları, katilleri veya başka herhangi bir kargaşayı tercih etmiş olsanız da, bu on yılda üzerinize örttüğünüz korku. Ek olarak, daha başarılı gezilerden bazıları, benzersiz deneyimler yaratmak için mizah ve korkunun zorlayıcı karışımlarını gördü ve bazı film yapımcılarının türe diğer film yapımcılarının potansiyel olarak çarçur etmiş olabileceği bir gelişmişlik havası getirdi.
On yılın en iyi korku filmleri için seçtiklerimizi görmek için aşağı kaydırın!
'Siyah Kuğu' (2010)
Aldığı beğeninin ardından Beni Adınla Çağır , Luca Guadagnino, Dario Argento'nun başyapıtının yeniden çevrimini yapmayı seçerek, neredeyse istediği herhangi bir projeyi sürdürme fırsatı buldu. nefes darlığı , nihayetinde tamamen benzersiz hissederken orijinalin ruhunu kucaklayan hipnotik ve korkunç bir deneyim sunuyor.
Gelecek vaat eden bir bale öğrencisi, efsanevi bir bale okuluna gitmek için Almanya'ya gider, ancak garip olaylar ortaya çıkmaya başlar. Akademide ne kadar çok zaman geçirirse, akranlarının başına o kadar tuhaf olaylar gelir ve okulun büyücülükle bağlantısı nihayetinde profesörlerin gerçek niyetlerini ortaya çıkarır.
Ana anlatı temelde aynı olsa da, Guadagnino, konseptin potansiyelinin dehşetini tam olarak anlamak için, muhtemelen orijinalinden bile daha etkili bir dereceye kadar, filmin bazı bileşenlerini ustaca yeniden icat ediyor. Argento'nun filmi gerçeküstü ve kafa karıştırıcıyken, Guadagnino'nun çekimi, deneyime büyüleyici ve eterik bir kalite katan Radiohead'den Thom Yorke'un bir puanının yardımıyla şaşırtıcı ve kabus gibi.
